Czas dojrzeć, ale… – czyli moja droga do szczęścia.

Kiedyś bardzo chciałam gdzieś wyjechać… I to nawet nie chodziło o pieniądze, ale bardziej o przeżycie przygody, o wyrwanie się z domu. Zaraz po maturze spakowaliśmy więc dwa plecaki, wzięliśmy jakieś sto euro w kieszeń w dodatku pożyczone, bo własne pieniądze wydaliśmy na bilet i wyjechaliśmy do Irlandii. Ta moja przygoda z nią trwała krótko, bo niecałe pięć miesięcy. Okazało się, że to co miało być takie szalone i piękne, było niezwykle stresujące i trudne. Niebo tam było takie inne, zawsze zachmurzone. Sto euro starczyło na jakiś tydzień, następnie jak większość innych młodych zasuwaliśmy na zmywaku. Nic w tej Irlandii właściwie nie zobaczyłam, a tylko zdążyłam ją znienawidzić i do Polski wracałam z rozgoryczeniem wielkim i chorobą, co mi się tam napatoczyła. Tak naprawdę to wracaliśmy stamtąd oboje, ale już właściwie osobno. Ta nasza dorosłość skończyła się szybciej niż się zaczęła…

Później były czasy studenckie i wynajęte mieszkanie z Tym, z którym jakbym była w tej Irlandii, to pewnie by nie było tak strasznie. I kilka bliższych i dalszych wyjazdów, mnóstwo ludzi wokół i jeszcze więcej wspomnień. A potem gdzieś tam, w którymś momencie już człowiek nie miał ochoty gdzieś dalej pędzić, ale zrodziła się olbrzymia tęsknota za tym by na świecie pojawił się ktoś jeszcze. Każdy dojrzewa w rożnym momencie, jeden szuka dłużej, drugi krócej… Czasami siedzą w nas jakieś tęsknoty. U jednego myśli czy nie za szybko, u drugiego, że może za późno, że tyle lat zmarnowanych… A mnie się zdaje, że najważniejsze to żyć po swojemu, a to życie nas najlepiej jak może poprowadzi, bo przecież tylko jedno jest nam dane.

Ostatnio wprawiłam w osłupienie znajomą gdy powiedziałam ile mam lat. Bo przecież mąż, dwójka dzieci, a dopiero za kilka miesięcy kończę trzydziestkę. I jak to tak?! Przecież wszyscy POWINNI mieć dzieci dopiero po trzydziestce, bo wcześniej trzeba to życie przeżywać. Bo przecież z dziećmi to sobie już nie poużywamy prawda?..  

—————————————————————————————————————————————————-

Całe życie Ją podziwiałam, zresztą często podziwiam nadal. Niezwykle odważna, przebojowa, niesamowicie oczytana, znająca mnóstwo języków. Żyjąca tak intensywnie jak tylko to możliwe. Czerpiąca z tego życia garściami. Ciągle gdzieś goniła, wiecznie poszukiwała nowych wrażeń. Mieszkała w najróżniejszych miejscach na świecie, zdolna niesamowicie. Jakże często nie miałam zielonego pojecie gdzie właśnie przebywa, tyle tego było. A to w Meksyku, a to we Francji, w Amazońskiej dżungli itd. Silna taka, zwiedziła tyle co ja ledwo jestem w stanie zwiedzić palcem na mapie, tylko że… Okazało się, że pragnąć ciągle więcej, mocniej, intensywniej, tęskniła za czymś zupełnie odwrotnym… I żeby to zrozumieć musiała wcześniej przeżyć ciężką depresję. 

Znam również takich co rzeczywiście do tej trzydziestki świetnie się bawili, a później pełni wrażeń, jakie były im potrzebne założyli rodziny i są szczęśliwi. Śmiała się wiecznie, że po co mi to małżeństwo, że powinnam tak jak Ona teraz karierę robić, być wolna, niezależna. Ciężko pracowała, cieszyła się z wielu rzeczy, żyła na pełnych obrotach. Na śniadanie kawa i papieros, później tysiąc kilometrów do przebycia, kolejne szkolenie, nowi ludzie i powrót do domu. Aż któregoś dnia poznała Jego i świat obrócił się to osiemdziesiąt stopni. Dojrzała, zwolniła. Ma dom, synka, jest nadal niezwykle szczęśliwa, tylko jest już na zupełnie innym etapie. 

 I skąd my możemy wiedzieć, co kto przeżył i co komu jest potrzebne? Nie znoszę takiego generalizowania, mierzenia wszystkich swoja miarą.

Mam też taką cudowną koleżankę. I Ona potrafi tak niesamowicie pozytywnie patrzeć na świat. I dla Niej żadne pierdoły nie  są problemami, bierze to życie w garść, cieszy się każdym drobiazgiem. I ja od takich ludzi się uczę. Uczę pilnie i bardzo. Bo ważne jest to aby pracować nad sobą i  to szczęście w sobie odkrywać, dojrzewać wtedy, kiedy jest nasz moment, a nie kiedy metryka tak wskazuje.

Ale najważniejsza to w tym wszystkim jest rozmowa. By otwierać się na innych i różnych ludzi poznawać, różne historie. By podziwiać, uczyć się i mieć wokół siebie takich najbliższych, co nawet jak żyją zupełnie inaczej, to Ciebie nie oceniają tylko wspierają bardzo.

Tyle ludzi na świecie, na każdym kroku drugi człowiek, a nas jeszcze ciągle potrafi coś dziwić, ciągle chcemy żeby inni żyli naszą miara. Przecież skoro jest nas tylu, to naturalne i piękne, że tak się różnimy od siebie.

Czasami zastanawiam się, że ludziom na to dziwienie i ocenianie nie szkoda czasu. Za młody, za stary, wierzy w to, a nie w tamto, głosuje na tych, a nie innych, kocha nie tego co trzeba itd. A gdyby tak w tym czasie zastanowić się nad sobą? Gdzie ja jestem, jaki jestem i cieszyć się tym swoim życiem? Wydaje mi się, że Ci są naprawdę szczęśliwi i spełnieni, co najmniej oceniają, bo cóż to za różnica jak inni żyją skoro ja żyję tak, że mi dobrze. Każdy ma swoją drogę do szczęścia, nie budujmy jej na siłę dla innych.