Nie możesz ładnie mieszkać bo masz dzieci?…

Dzisiejszy post powstał trochę pod wpływem chwili. Bowiem co jakiś czas, a zresztą czym Was więcej tym częściej, dostaję komentarz pod tytułem „wszystko ładnie, wszystko pięknie, ale jaka jest rzeczywistość. Jak niby przy dwójce dzieci można tak mieszkać, te dzbanki, dekoracje no jak? Przecież to musi być jakaś ściema…” Ogólnie zauważyłam zresztą nie tylko na moim blogu taką tendencję. I zawsze się zastanawiam czy Ci ludzie pytają tak na serio, czy to tylko prowokacja?

Bo naprawdę nie rozumiem. To, że mamy dzieci kompletnie nie wyklucza tego, że możemy ładnie mieszkać. Nasz dom jest dla wszystkich, dla naszych pociech ale również i dla nas. Wychowujemy dzieci, no dobra póki co to głównie Majkę, uczymy pewnych zasad i tyle. Nie rozumiem dlaczego posiadanie maluchów miałoby wykluczyć ładne dekoracje w domu? Maja nie skacze po stole, nie ściąga z parapetów kwiatów, nie rzuca piłką w kawowy stolik i.t.d Wychowujemy ją w duchu szacunku do rzeczy, do otoczenia. Oczywiście, że rozrzuca wszędzie zabawki, że prawie codziennie zapieram kanapę po rozlanym soku, że zrzuca poduszki na ziemię… Ale czy to oznacza, że ja tych poduszek powinnam nie mieć? Czy jakbym mieszkała brzydziej, to bym też tych zabawek nie musiała na okrągło sprzątać? 

U nas jest zasada, że je się przy stole, a po zabawie się sprząta. Oczywiście, ze najczęściej jest tak, że za nim wejdę do pokoju Mai to muszę się mocno przeżegnać, ale cóż po prostu to ogarniam i znów jest ładnie. Nie pozwalamy jej znosić tumanu zabawek do salonu, po każdej skończonej zabawie ma je odnieść z powrotem do siebie. I tyle. Malujemy farbami, wycinamy, robimy z plasteliny. Pieczemy razem babeczki, obsypujemy się mąką.Nie mieszkamy katalogowo. Po prostu dla mnie ważne jest otoczenie w jakim przebywam. To, że mam dzieci nie oznacza, że muszę rezygnować z ładnych rzeczy i dekoracji. Najbardziej zaskoczyło mnie kiedy ktoś spytał „jak książki ustawione na ziemi? Przecież dzieci zaraz to rozniosą!” Hmmm…. Tak samo w takim razie rozniosą je ułożone na półkach. Uczymy Maję, że książki trzeba szanować, nie niszczyć.  Zresztą Majka ma tyle własnych, że po prostu nasze ją nie interesują. Po drugie mimo wszystko dom to nie plac zabaw. Oczywiście Maja skacze sobie po kanapie, po łózkach, tworzy domki z koców, na środku podłogi malujemy na wielkich kartkach brystolu rysunki, ale wyznaczamy też jej pewne granice, tak że dom nie musi się zmieniać tylko w plac dla dzieci. 

Nie wiem,  może czegoś nie rozumiem, może mam wyjątkowe dzieci. Ale u nas to wszystko przebiega jakoś tak naturalnie. Nigdy nie wpadłabym na to, że nie mogę mieć kolorowych dzbanków, lampionów, wazonów z kwiatami i poustawianych wszędzie książek bo mam dzieci…

Dom to dom. Radosny, wesoły, zadbany i taki, w którym  po prostu nam wszystkim jest wygodnie.

A na zdjęciach na przekór, nasze Wielkanocne ozdoby, kolejne kwiaty w dzbanach, lampiony i.t.d. Zapewniam wszystko to stoi u nas od dobrego tygodnia, jak do nas wpadniecie też będzie, a nie tylko na zdjęciach;) W dodatku stoi nienaruszone, moje boskie dzieci i tym razem nie sieją zniszczenia;))