Jestem okropną sentymentalistką. Uwielbiam wspominać, rozdrabniać na części pierwsze, kolekcjonować wyjątkowe chwile. Myślę sobie, że odziedziczyłam to w genach. Mój dziadek ma miliony starych albumów, przez całe życie wyklejał je zdjęciami, skrupulatnie kolekcjonował najróżniejsze momenty. Są tam fotografie wszystkich członków naszej rodziny, piękne kadry wszelakich uroczystości czy też zwyczajnych chwil, z których składa się życie.

Patrzymy przez obiektyw i zatrzymujemy dany moment, emocje, uwieczniamy wydarzenie, które na zdjęciu nigdy nie blaknie. Kolorujemy nimi nasze wspomnienia, dostrzegamy szczegóły, które wybiórcza pamięć rozmywa z czasem. W dobie aparatów cyfrowych pstrykamy bez opamiętania. Już nie musimy oszczędzać kliszy, obawiać się, że połowa zdjęć będzie prześwietlona, zabierać na wakacje walizkę zapasowych filmów. Powoduje to też, że nie biegniemy z wypiekami na twarzy do fotografa, nie wywołujemy zdjęć tak często jak kiedyś, a na komputerze piętrzą się zapchane foldery…

A przecież największa magia zdjęć jest wtedy, gdy jednak można je dotknąć, odłożyć na półkę, wyjąć w mroźne popołudnie i oddawać się wspomnieniom. Niestety w dzisiejszych czasach często jest tak, że choć zdjęć przybywa, to albumów na półkach już niekoniecznie…

Zawsze obiecuję sobie, że zrobię z tym porządek. I najczęściej taki czas przychodzi w grudniu. Rozsiadam się wygodnie, przeglądam te wszystkie foldery, wspominam cały rok i wybieram te wszystkie chwile, które oprócz w głowie, pragnę również mieć na półce. Tak by te zdjęcia żyły, by były na wyciągniecie ręki, na sentymentalne dni i rodzinne popołudniu. Nie muszę obawiać się czy dane zdjęcie wyjdzie, czy połowa kliszy nie jest czasem do wyrzucenia. Na spokojnie wybieram najpiękniejsze fotografie, układam je we wspólne obrazy.

Od jakiegoś czasu te zdjęcia drukujemy w formie fotoksiążki. Bardzo podoba mi się ta możliwość. Tak pięknie to wygląda! Można w prosty sposób tworzyć kolaże, dobierać rozmiary fotografii, układać wszystko graficznie tak jak nam się podoba. Te zdjęcia z czasem nie blakną, tak jak to niestety niekiedy bywa w starych albumach, układają się w jedna spójną historię. Takie fotoksiążki, to też świetny pomysł na prezent, dlatego właśnie ja najczęściej zabieram się za to w grudniu;) W zeszłym roku na przykład obdarowaliśmy w ten sposób naszych rodziców, zamknęliśmy na stronach pierwsze chwile Antka, wspólną sesję dzieciaków. To takie prezenty z duszą, przemyślane, to nie rzecz, którą wrzucimy do szuflady i o niej zaraz zapomnimy. To pamiątka na zawsze.

W tym roku dzięki empikfoto.pl powstała nasza kolejna fotoksiążka. Cały magiczny 2015 rok. A magii to się w tym roku zebrało po brzegi…