O blogowej iluzji i ludzkiej zazdrości – czyli ta to ma dobrze…

Przeglądamy najróżniejsze blogi, strony internetowe, patrzymy na uśmiechniętych ludzi, na wysprzątane domy, na osoby, które czego się nie dotkną to w złoto zamieniają. Nieraz dostaję maile z pytaniami; „ale jak Ty to robisz, skąd masz na to wszystko czas? Ten blog, te posty, domowe dekoracje itd., a ja się z niczym nie wyrabiam..”. Albo w drugą stronę; „jakbyś miała takie problemy jak ja to by Ci się odechciało tych kwiatów w domu wystawiać, ciasta piec i poduszki układać…” A Kochani prawda jest prosta; blog to nie zawsze jest reality show, to często wycinek naszego życia, to rzeczywistość uchwycona na kilku zdjęciach, a która tak naprawdę składa się z tysięcy różnych kadrów.

Po drugie każdy z nas, w rożnym momencie swojego życia ma odmienną sytuację. Inaczej jest dbać o to swoje wnętrze, spełniać jakieś pasje, blogować, kiedy jest się w domu. W momencie gdy aktywnie pracowałam moja doba była zacznie krótsza. Wychodziłam rano, wracałam późnym popołudniem, a musiałam ogarniać wszystko tak jak teraz. Często wtedy nie było mi w głowie robienie zdjęć, aranżacji, a zastanawiałam się czy zdążę z Majką się pobawić za nim zaśnie, zakupy zrobić i obiad na jutro ugotować. Jak każda z nas pracujących mam. Teraz zaś mam ten luksus, że mam czas. Że mogę się na swój sposób rozwijać, że moja doba, choć intensywna to jednakże, jest spędzana w głównej mierze w domu i na tym miejscu mogę się skupić.

Oczywiście, ze wszystko ma swoje plusy i minusy. Nieraz jestem ogromnie zmęczona tym ciągłym przebywaniem z dzieciakami, ręce bolą od wiecznego noszenia Antka, mam dosyć marudzenia Mai i tego, ze wiecznie któreś z nich ode mnie coś chce. Ale z drugiej strony to była moja świadoma decyzja i staram się ten nasz wspólny czas jak najlepiej wykorzystać.

Ja jestem zwolenniczką doceniania tego co się ma, cieszenia się z drobnych rzeczy, codzienności. Ale pamiętajcie też, że blog to tylko pewien fragment, to obracanie się w pewnych tematach, to zdjęcia specjalnie szykowane, teksty, które mam ochotę pisać. To nie jest intymny dziennik, to nie zwierzenia na każdym kroku, to nie cała nasza codzienność. Każdy ma jakieś swoje większe i mniejsze problemy, wszystkie dzieciaki czasami chorują, auta się psują, raty kredytu nie chcą same się spłacać, a bałagan sam posprzątać. 

Patrzymy często na innych, myślimy sobie „ta to ma dobrze”, ale nigdy nie widzimy wszystkiego. Czasami zazdrościmy całkiem niepotrzebnie. Pamiętam jak kiedyś czytałam pewien blog, zachwycałam się tej osoby domem wielkim takim, przestrzenią piękną, ogrodem, tysiącem drogich dodatków, na które nie było mnie stać. Myślałam sobie wtedy, że to niesprawiedliwe takie, że inni mają wszystko tak łatwo, a ja nie. Bo przecież doskonale wiedziałam, że Ona ma łatwo, no bo jak inaczej? W końcu ma wielki dom, a my wtedy mieszkaliśmy w małej kawalerce. A później gdzieś miedzy słowami wyczytałam, że Jej synek jest bardzo chory, że może umrzeć.. I tak mi się cholernie głupio zrobiło, tak wstyd strasznie… Bo ja Jej tego domu zazdrościłam, życia jakie sobie dopowiedziałam, że Ona ma, a Autorka tamtego bloga zapewne wszystko by to oddała za to, aby Jej synek był zdrowy.

Czytajmy blogi, inspirujmy się, bierzmy z nich to co chcemy wziąć, ale pamiętajmy, że za drugą stroną monitora toczy się normalne życie. Które często bywa niezwykle piękne, ale tez pełne mniejszych i większych kłopotów, jak u każdego zresztą.

Blogi to miejsca opowiadające o jakiś pasjach, to ładne zdjęcia, czyjeś myśli, którymi ktoś ma ochotę się podzielić. To często po prostu fragment pewnej opowieści. Nieraz pytacie, czemu na przykład na naszych zdjęciach zawsze taki ład, czy moje dzieci nie brudzą? A mi śmiać się chce, bo przecież brudzą ciągle, bałaganią ile wlezie, ale czy naprawdę o to chodzi żeby udowadniać Wam to na fotografiach? Czy ktokolwiek ma ochotę oglądać kadry z bałaganem, w końcu zapewne każdy ma go wystarczająco u siebie;)

Najważniejsze jest doceniać to co się samemu ma, a nie dopowiadać sobie, co mają inni bo można się mocno pomylić… I też w drugą stronę  pamiętajmy, że często takie pozytywne, optymistyczne blogi są pisane na jakimś tam etapie. Teraz jest na przykład taki okres w moim życiu, kiedy jestem bardzo szczęśliwa, kiedy mam ochotę dzielić się różnymi inspiracjami, pasjami, kiedy też mam na to czas. Ale to nie znaczy, że zawsze było różowo. Każdy przechodzi jakąś swoja drogę i zapewne jak u mnie przybierze mniej kolorowy odcień, to w jakiś stopniu się tym z Wami podzielę.

I jeszcze tak na koniec muszę dodać, że pamiętajmy, iż każdy sam stwarza sobie to życie. Często zazdrościmy zamiast zastanowić się, co sami moglibyśmy zrobić, żeby spełnić swoje własne marzenia, a nie żyć marzeniami innych…