Wypadek.

Antek się już przekręca, przekręca jak szalony. Właściwie potrafi to robić już od dobrego miesiąca ale ostatnio to chyba o jakiś tytuł mistrza się ubiega, bo nic tylko na podłodze piruety robi i w ten sposób pół salonu jest w stanie przemierzać. Majka zaś coraz mądrzejsza, buzia jej się nie zamyka. No gada i gada, non stop, a czym więcej tym mniej wyraźnie i skubana zawsze patrzy czy ja nadążam i nieraz potrafi obrażona stwierdzić „Mamusiu Ty mnie chyba nic nie rozumiesz!” Roboty przy nich masa. Antoś sobie moje ramiona upodobał i jak nie piruety na ziemi to najchętniej tylko w nich by czas spędzał. Dla Mai zaś jestem najlepszą kumpelą na świecie, właściwie to chciałaby żebyśmy się cały dzień tylko razem bawiły. Ostatnio jest na etapie lalek, więc nie dość, że Antka to jeszcze lalę muszę ciągle bujać i przewijać, no zwariować idzie!

I jeszcze mąż mnie zdenerwował. No czapka Mai zniknęła, tzn potem okazało się, że wcale nie zniknęła tylko magicznym sposobem w wózku Antka się znalazła… No i ja szukam tej czapki, szukam jak wariatka, a On stoi nade mną i marudzi, że do pracy się spóźni, a miał Maję do dziadków wcześniej zawieść. No to się na Niego wydarłam, no bo jak się nie wydrzeć. Jak mi tak stoi i marudzi, a ja przecież szukam do jasnej cholery!!! No a potem poszli sobie z Mają, Antek zasnął, w domu cicho i błogo. I tylko to pranie tak na mnie patrzyło, że zrobić je trzeba, na Was też tak patrzy? No złośliwe jak nic. Ale ja je sprytnie zignorowałam, zaparzyłam kawę, odpisałam na dwadzieścia zaległych maili i siedzę jeszcze taka całkiem nabuzowana, siedzę i myślę o tym jaka to ja zła, wkurzona i zmęczona. A potem przez przypadek natknęłam się po raz kolejny na tę historię, głośno o tym było bardzo…Kobieta w ósmym miesiącu ciąży prowadziła samochód, a wraz z Nią jechał Jej mąż i synek. Pewnie coś tam rozmawiali między sobą, snuli plany. Może przeżywali ostatnie usg, albo liczyli przydrożne latarnie z malcem. A może się sprzeczali właśnie o jakiś drobiazg za pewne. Albo w ciszy sobie jechali, każde swoimi myślami pochłonięte. I nagle…  Uderzył w nich pijany kierowca. Huk, hałas, rozsypujące się szkło… Jedna chwila, sekunda, tyle bólu. Przeżył tylko chłopczyk…  Pamiętam, że jak to się zdarzyło, to jeszcze z Antkiem w ciąży byłam. Otrząsnąć się z tego nie mogłam, szok i niedowierzanie…Tysiące panicznych obrazów, niemy krzyk i taka złość, że tak być nie powinno, że to po prostu pod żadnym pozorem nie powinno się wydarzyć. Od razu oczywiście myśli, że to niedaleko Gdańska, że równie dobrze to my mogliśmy jechać… Wyobraziłam sobie moją Mamę, Tatę i Siostrę jakby telefon dostali, że my… I Maję… Jakby tylko Ona przeżyła, tak jak ten maleńki chłopczyk, co to właściwie w jej wieku był…

A potem życie biegnie dalej i człowiek już o tym nie myśli, temat schodzi z nagłówków gazet i tylko najbliżsi tamtych na co dzień żyją z tym tak jakby to zdarzyło się wczoraj.

No i ostatnio natrafiłam na artykuł, z przed kilku miesięcy, że sprawcę skazali na czternaście lat, że po siedmiu może się ubiegać o warunkowe zwolnienie… I nie wiem czy to dużo czy mało, źle czy dobrze. Są sądy i mądrzejsi ode mnie co prawo ustalali. Ale jak to przeczytałam to znów nie mogłam przestać myśleć o losie tej rodziny…I taki żal ludzki, tak po prostu strasznie mi ich szkoda. I o tym nienarodzonym dziecku myślę, co by jak ten Antoś teraz przez pół pokoju pełzał i o tym chłopczyku co oboje rodziców stracił i na pewno tak beztrosko nie nawija jak Maja,.. I w końcu o tej kobiecie sobie myślałam, co to już nigdy z mężem się o błahostkę nie pokłóci… Takie życie bywa ulotne, tak kruche, tak niesprawiedliwe.  Jedna chwila, jedna sekunda i… Koniec. Ot tak po prostu. Całkowicie bezsensowny, za szybki, a jednakże niezaprzeczalny koniec.

Jakże ważne jest te życie doceniać. Każdy drobiazg, każdą cudowną chwile, każdy dany nam dzień. Nagle może się okazać, że to na co się złościmy, że zmęczenie, frustracja, to wszystko stanie się naszą jedną wielką tęsknotą… Jak dobrze móc się z mężem pokłócić, poczuć zmęczonym po całym dniu z dzieciakami i mieć dla kogo to pranie zrobić…

Nagle wszystko wraca na odpowiednie tory. I taka śmieszna się sobie w tej mojej poprzedniej złości i zmęczeniu wydaję… Bo przecież pełną piersią oddycham, dzieci przytulam, męża całuję. Żyję tu i teraz, w każdej sekundzie mi danej. Jak dobrze…