Po co mi to blogowanie?…

Wstaję rano… Zawsze zbyt wcześnie i zbyt gwałtownie;) Budzi mnie gaworzenie Antka i stukot stópek Mai biegnącej do naszej sypialni…Nowy dzień. Lubię tę naszą codzienność, kocham moje maluchy nad życie, uwielbiam nasz wspólny czas. Ale to jest też tak, że mam mnóstwo jakiś własnych zainteresowań, swoich pasji. Od początku wiedziałam, że przez ten cudowny okres macierzyńskiego, gdzie dzień cały jest dzieciakami wypełniony, muszę mieć też coś swojego, żeby po prostu nie zwariować;) Dlatego postanowiłam stworzyć to miejsce, a mój mąż ochoczo stwierdził, że mi w tym pomoże. I tak od prawie roku czasu istnieje Home on the Hill.

Ostatnio miałam wielką przyjemność napisania gościnnego postu o 7 sposobach na szczęśliwy dzień. Pisałam tam między innymi o tym, że trzeba kontemplować codzienność, samemu ją sobie kreować tak by była dla nas jak najpiękniejsza. Zresztą koniecznie przeczytajcie całość tutaj (zwłaszcza jeśli chcecie znać tajny sposób na przechytrzenie budzika;p).

I dokładnie tak to jest z tym moim blogowaniem. To moja kontemplacja chwili, sposób na umilanie codzienności. To też moja odskocznia. Wyzwala we mnie kreatywność, uczy innego spojrzenia. Kocham wymyślanie kolejnych tematów, pisanie choćby po nocach postów, szykowanie różnych inspiracji. Tworzenie aranżacji, robienie z mężem zdjęć. Nagle okazuje się, że codziennie uczę się czegoś nowego. Blog pochłania masę czasu, wymaga wiele pracy ale kiedy coś się kocha to na wszystko znajdzie się czas. To takie moje oderwanie ale to też w pewien sposób praca. Choć uwielbiam czas z dziećmi, lubię zajmować się naszym domem, to jednak dzięki temu miejscu tutaj mam jakąś równowagę. Jest mi to bardzo potrzebne. Nie można zapominać o sobie, o swoich potrzebach. Mam coś co daje mi inne „obowiązki”, co sprawia, że odrywam się od ciągłego sprzątanie, budowania wieży z klocków, placów zabaw i tak dalej. Potrzebuję tego, potrzebuję czuć, że robię coś więcej, mam coś takiego swojego.

Blogowanie daje wiele możliwości. Poznaję mnóstwo cudownych ludzi, doszkalam się, mam możliwość robienia rzeczy, które sprawiają mi wielką frajdę jak choćby nasz Przewodnik inspiracji. Dzięki mojemu mężowi uczę się fotografii, odkrywam mnóstwo inspirujących miejsc. Lubię dzielić się pomysłami, pokazywać nasz dom, pisać o małych radościach, o wnętrzarskich marzeniach, planować różne projekty. Lubię polecać książki, filmy, przepisy, zachęcać do radości. Mogę brać udział w rożnych wydarzeniach, oglądać Majki pokój na głównej stronie gazety.pl, prezentować nasze mieszkanie w magazynach i portalach, na które wcześniej zaglądałam w poszukiwaniu inspiracji.

Kiedy zakładałam to miejsce chciałam żeby to była taka przyjemna strona, pełna ładnych zdjęć, jakiś inspiracji, żebym mogła pokazywać to co kocham. Żeby to było też coś trochę na wzór magazynów wnętrzarskich, żeby każdy mógł tu wejść, odpocząć, popatrzeć na jakieś ładne rzeczy, może podchwycić jakiś inspirujący pomysł. Żeby po prostu było miło i przyjemnie.

Z czasem okazało się, że to też miejsce gdzie piszę dużo swoich przemyśleń, gdzie proszę o radę, miejsce pełne nas i naszej codzienności. Dziękuję za to, że jesteście, za Wasze komentarze, mnóstwo, maili, wiadomość, za to, że tak licznie odwiedzacie to miejsce, co wciąż mnie zaskakuje ale też nakręca. Uwielbiam Waszą obecność, czasami wręcz nie potrafię sobie wyobrazić, że tyle  osób, tyle przyjaznych dusz to zagląda. Za żadne skarby świata nie pomieściłabym Was w moim mieszkaniu, tym bardziej cieszę się, że tu w tym moim wirtualnym miejscu ściany są na tyle elastyczne, że wszyscy jesteście i wciąż przybywa Was więcej…

Blog  to mój świat i wszystko to co kocham, to co czuję, co mnie inspiruje. To tu jest zbiór moich myśli, pomysłów, planów. Blogowanie uczy, pozwala poznać mnóstwo bratnich dusz, sprawia, że nagle okazuje się, że doba może być jeszcze dłuższa;) I że naprawdę wszystko jest możliwe jeśli tylko się chce. Cudownie, że tu zaglądacie bo bez Was to miejsce tak naprawdę by nie istniało. To Wy sprawiacie, że ciągle chce mi się więcej, motywujecie mnie. Tyle Was tu mam… Dziękuję.

Jeśli spodobał Ci się ten post, to zajrzyj również tutaj: