Lęk i myśli niechciane…

Macierzyństwo jest pełne kolorów, radości, uśmiechu ale również czasami i strachu…. Bywam mamą bardzo przewrażliwioną. Są chwile kiedy aż mnie paraliżuje  i choć wiem, że tak nie wolno, to nie potrafię inaczej… Patrzę sobie na tą moją beztroską dwójkę i co chwilę gdzieś tam z tyłu głowy mam, że nie potrafiłabym już istnieć bez nich… A to momentalnie powoduje jakiś lęk, odganiam złe myśli ale ten lęk pozostaje na długo…

Nasiąkam rożnymi historiami. Płaczę kiedy słyszę o chorym dziecku, tak bardzo to niesprawiedliwe, tak bardzo złe. Takie kruszyny maleńkie nie powinny w żaden sposób cierpieć. Buntuje się we mnie wszystko, a potem jak zwykle gdzieś tam po cichu skrada się na palcach i zaczyna obezwładniać każdą moją myśl…strach oczywiście. Taki co to wiecie; ma wielkie oczy i niesie ze sobą tysiące panicznych obrazów, których za nic nie potrafię wyrzucić z głowy. Choć bardzo bym chciała, choć zamykam oczy i próbuję się skupić na czymś zupełnie innym, to ten strach zawsze gdzieś buzuje we mnie w środku… 

Kiedy urodziła się Maja taka maleńka, delikatna, wymarzona, to co chwilę nachylałam się nad nią, słuchałam spokojnego oddechu, czułam ciepło wydychanego powietrza i wtedy mogłam być spokojna. Nim mijało kolejne dziesięć minut, a ja już znów sprawdzałam czy ten równy oddech nadal jest… Okrywałam, kładłam na boczku, nigdy na brzuszku, co by się przez sen nie zadusiła. 

Myślałam, że jak zostanę mama po raz drugi, to będę potrafiła już tak na spokojnie, bez stresu, tak bardziej na luzie, bez niepotrzebnej paniki… Ale nic z tego. Kiedy Antoś śpi to ja nadal co chwilę biegam, sprawdzam czy wszystko w porządku. Oglądam centymetr po centymetrze, panikuję jak głośniej chrząknie, jak mocniej uleje… Na noc obowiązkowo zawsze chcę żeby spał w śpiworku, co by nie zakrył sobie główki kołderką. Tak jest bezpieczniej… Nieraz leżę i nasłuchuję. Budzi mnie najmniejszy szmer i tak już właściwie od trzech lat czyli od momentu kiedy pojawiła się Maja…

Niemowlęta są tak delikatne, tak kruche. Tak bezbronne… Dzieci to największe cuda tego świata, to moje osobiste niewyobrażalne szczęście….

Maja siedzi ogląda ulubioną bajkę, zaraz mój mąż ją do snu ułoży. Ja zaglądam do Antka, głaszczę te Jego miękkie włoski, nocna lampka rzuca na ścianie śmieszne cienie. Jest dobrze. Oboje cali, bezpieczni, moi. Tylko to ma znaczenie. 

Codziennie za to dziękuję. To ogrom szczęścia móc słyszeć te spokojne oddechy.
Jeden, drugi…
Jest dobrze, powtarzam po raz kolejny…

Na zdjęciach mój ulubiony śpiworek, który mogliście już nieraz  na blogu zobaczyć, nie wyobrażam sobie w czymkolwiek innym kłaść Antka na noc do snu. Jest też nasza nowa nocna lampka która przybyła do nas z Beaba, sprawdza się świetnie. Daje delikatne światło, mogę sobie w nocy bezkarnie wpatrywać się w tego mojego malucha ale i też wystarczająco oświetla by móc go na przykład przewinąć. Po naładowaniu świeci przez całą noc, więc wkładam ją do Antka łóżeczka, a On jak się budzi to wpatruje się w nią zafascynowany i idzie spać dalej;)

Na zdjęciach:
śpiworek – Grobag
nocna lampka – Beaba