A gdyby tak Ciebie nie było…

Piąty raz zbieram wszystkie zabawki z podłogi, pieczołowicie odkładam na miejsce. Układam misie na bujanym krzesełku, lalki w drewnianym wózku, klocki w odpowiednie pojemniki. Za chwilę znów trafią na podłogę, bądź znajdą się pod kanapą w salonie. W kuchennej szafce odnajdę pluszowego smerfa… 

„Mamooo” – sto razy dziennie. Mamo to, Mamo tamto, chodź, pomóż, pobaw się ze mną, ukochaj, przytul, ubierz mi nowe skarpetki, sprawdź czy miś nie ma temperatury, narysuj mi pociąg… i tak w kółko… Od rana do wieczora. W między czasie sto razy woda się na podłogę wyleje, tysiące okruchów znajdę wciśnięte w fotel, piasek z piaskownicy będzie wyznaczał ścieżkę na mojej drewnianej podłodze.

Wieczny harmider. Śmiech przeplatający się z płaczem. Tupanie nóżką bo bajka się skończyła, tupanie nóżką bo Ona chce jeść albo, że już nie chce, choć wcale jeszcze nie zaczęła.

Ot zwyczajne życie, zwyczajnej Mamy. W naszym zwyczajnym domu i ulubionej, zwyczajnej codzienności.

Przychodzą wieczory po tych dniach długich, męczących, wesołych. Tych gdzie emocje wiecznie tańczą, gdzie dziecięca paplanina po każdym kącie domu się roznosi… W końca chwila ciszy, oddechu. Łobuziara śpi spokojnie, znów tysiącem misiów otoczona. My jeszcze z mężem siedzimy, czytamy książki, oglądamy jakiś film, rozmawiamy, tak normalnie, jak to pewnie bywa w prawie każdym domu, wieczorowa porą.

Później zasypiam. W tym moim wielkim łóżku, w ulubionej pościeli. Gdzieś między jedną myślą, a drugą po prostu odpływam…

Budzę się nagle. Tak po prostu. W środku ciemnej nocy. W domu cisza. Obok mąż oddycha miarowo. We mnie zaś jakieś resztki przerażającego snu huczą i nie od końca chcą się w całość sprecyzować, w wyraźnym obrazie ukazać. Ja czuję tylko irracjonalną panikę. Nie do końca zrozumiałą. I jakoś tak ciężko mi powietrze złapać, ręce drżą… Nagle sobie przypominam… Te zabawki rozrzucone po podłodze, te okruszki na fotelu, piasek na ziemi, misie w łóżeczku… Wszystko zniknęło.

W moim śnie nie było Ciebie. Nie było Ciebie przez chwilę, przez moment krótki. Nie pamiętam dlaczego, nie pamiętam żadnej scenerii, wiem tylko, że nie istniałaś.

Biegnę w panice do Twojego pokoju. Zapalam nocną lampkę. Głaszczę Twoje jasne włosy, poprawiam odkrytą kołderkę. Oddycham. W końcu czuję, że oddycham. Serce przestaje tak bić szaleńczo, moje tętno wraca do normalnego rytmu.

Jesteś córeczko. To był tylko zły sen.

Po brzuchu się głaszczę, Antek wesoło zaczyna kopać.

Już się rana nie mogę odczekać. Tego harmidru, dziecięcej paplaniny. Rozrzucanych zabawek. Obiecuję sobie, że narysuję Ci najpiękniejszy pociąg jaki potrafię, i że razem tego misia wyleczymy.

Moje dzieci są moim oddechem. 

Moim spokojem i snem łagodnym.

Marzeniem, które codziennie się ziszcza.

Jak dobrze, że jesteście….