Sfrustrowana matka polka…

Zmęczona jestem ostatnio jakaś. Dni między palcami mi uciekają. A ja tak lubię, kiedy energia mnie roznosi, kiedy ciągle coś się dzieje, a tu nie mogę do niczego się zmobilizować. Bycie w domu bywa trudne. Nie ma co się oszukiwać. Jasne, to magiczny czas, czas tu i teraz. Ale człowiek bywa sfrustrowany, bo to jest tak, że trzeba się w sobie mocno mobilizować, nie poddawać rutynie… Lubię tą codzienność z dzieciakami, kocham nasz wspólny czas. Uwielbiam nasz dom, prowadzenie bloga. Mam wrażenie, że to ostatnie mocno mnie rozwija. Ale to wszystko nie zmienia faktu, że zaczynam tęsknić za „wielkim światem”. 


Tak po prostu co rano wyjść, spędzić osiem godzin poza domem, robić różne projekty, mieć wyzwania, na przerwie plotkować z koleżanką. Wyrwać się. Och, doskonale wiem, ze to wszystko nie wygląda tak różowo. Jeszcze pamiętam ten wieczny bieg, zwłaszcza, kiedy już Maja była na świecie. Ale mimo wszystko gdzieś te myśli uciekają… Doceniam luksus bycia z nimi, ale nie zawsze jest łatwo… Ale która z nas mam tego nie wie?.. Odkurzanie z Antkiem na rękach bo panicznie boi się odkurzacza, odpisywanie na maile walcząc o klawiaturę z maluchem, sprzątanie tysiąc razy pięćset jakby to była najambitniejsza rzecz na świecie… Przygotowywanie postów zawsze w „międzyczasie”. A mi się marzy żeby móc, choć chwilę, tak na spokojnie. A tu się nie da, bo jak mam takiemu maluchowi wytłumaczyć, że musi poczekać, bo mama potrzebuję pięciu minut spokoju? No nie ma szans. I te frustracje gdzieś rosną, rosną…. Majka zakatarzona, ja poirytowana. Wiecznie tylko w głowie krzyczę stop! A i tak mnie nosi. Przekleństwa pod nosem mruczę i samej siebie wtedy nie lubię. No tylko trzasnąć drzwiami i uciec. Uciec choćby i do warzywniaka, byleby pobyć przez chwilę sama ze sobą;)

I zwykle tak jest, że mogę gdzieś wyjść, z kimś się spotkać, czy choćby z mężem do kina wyskoczyć. Ale czasami to bywa za mało i wtedy właśnie moje myśli ku tej pracy ciągną. Do jakiś większych wyzwań niż to, co na obiad ugotować, jak posprzątać dom z maluchem na rękach i w co znów się z Majką pobawić. No umówmy się, nieraz zwariować idzie… Mam te swoje rożne projekty, mam masę planów, ale to nie to samo, kiedy wychodzi się rano, zamyka drzwi za sobą. Kiedy trzeba mocniej oko umalować, bluzkę odprasowaną założyć, stać się kimś od kogo wymaga się wiedzy, kreatywności, elokwencji, kiedy trzeba podejmować intelektualne wyzwania. A w domu to jest w domu. Nawet jak pracuje, jak piszę, jak robię rzeczy wymagające większego wysiłku umysłowego niż to by w kółko powtarzać „jak robi krówka? – krówka robi muuuuu” (No Antek po prostu oszalał na tym punkcie;p) To jednak jest się w domu. I nie ma podzielonego czasu na dzieci i pracę. Tu zawsze dzieciaki przestrzeń wypełniają sobą i swoimi potrzebami,  praca to wieczne łapanie chwil gdzieś w przelocie . Nikt nie wymaga odprasowanej koszuli i choćbym nawet dla siebie samej chciała, to umówmy się, że w garsonce trochę dziwnie byłoby po podłodze ganiać;)  A z drugiej strony…

Z drugiej strony jest cała ta nasza codzienność. Codzienność nimi wypełniona… Dziś Antek po raz pierwszy powiedział MAMA. Powiedział to o trzynastej… Pewnie będąc w pracy miałabym wtedy tą wymarzoną przerwę na kawę z koleżanką… Może nawet na jakimś modnym lunchu bym była. A tu takie cuda…

I choć bywa ciężko i nie ma co sobie oczu mydlić, ani się wypierać, to świat pozdobywam sobie później. A póki co o trzynastej w środku dnia, posłucham tych magicznych słów Mama i zupę ugotuję.  I wiem, że jak będę kiedyś miała powiedzieć kiedy w życiu czułam szczęście, to między innymi do tych chwil myślami powrócę.