Miłość.

Tak bardzo mnie denerwuje! Och, ile razy tygodniowo mam ochotę go udusić! Kłócimy się, drę się jak wariatka, On najczęściej milczy, a we mnie wszystko jeszcze bardziej się gotuje. Sprzeczamy się o bzdury, o niezaładowaną zmywarkę, o wieczorny film i kto ma teraz mleko dać Antkowi.

Przynosi mi sukienkę. Najpiękniejszą, idealną, sama bym lepszej nie znalazła…. On znalazł. Wieczorem podczas filmu jak zwykle kładę się na Nim, On marudzi, że jak poduszkę Go traktuję, ale już sam to ramie nadstawia. Na czole pryszcz mi wyskakuje, wielki, okropny taki, no najokropniejszy! Oczywiście nie może udać, że go nie widzi… Co to, to nie. Śmieje się ze mnie, że co tu za diodę masz, a później bezpośrednio w to czoło całuje…

Trzymamy się za ręce, kłócimy ile wlezie, całujemy beztrosko… Rozmawiamy, godzinami rozmawiamy, wymieniamy się książkami, częstujemy wzajemnymi problemami, snujemy plany. Bo przecież jak już uda nam się tej starości dożyć, jak już tylko te wspomnienia w nas będą, to my będziemy razem te chwile z półki wyciągać, bo jaki miałoby to inny sens?

I wtedy o tych dzieciach będziemy mówić. O Antku, co czarną kredką wysmarował siebie i wszystko wokół, o Mai, co się wiecznie w strażaków bawi i spódniczkę na dresy zakłada, dumna, że Jej przedszkolna przyjaciółka ma taką samą. O moim Tacie będziemy mówić, do którego moja Majka zadzwoniła i powiedziała, że Go kocha, a On natychmiast pobiegł i Jej różowy rowerek kupił. O mojej pięknej Mamie, która odbiera młodą z przedszkola i Panie nie chcą Jej uwierzyć, że jest Babcią, bo za młodo wygląda. I o tej mojej Siostrze, co wiecznie jak tornado wpada do naszego domu, z którą najlepiej mi się pije wino w środku nocy i na telefonie wiecznie wisi. Wspominać będziemy wszystkich ludzi, którzy w życiu bliscy nam byli. I wszystkie magiczne sytuacje, jak ta, kiedy nasz przyjaciel tyle kilometrów pokonał, żeby tylko na sekundę wpaść przebrany za Świętego Mikołaja i małej Mai prezent wręczyć. Albo, kiedy w środku nocy dźwięki gitar w naszym domu rozbrzmiewały, a my jak głupki z przyjaciółmi darliśmy się, śpiewaliśmy i tańczyliśmy. 

Te wszystkie nasze podróże i wspólne pasje. I te gorsze chwile, o których też będziemy pamiętać. O dniach, kiedy ze łzami w oczach zasypialiśmy, bo przecież i takie jest życie. O ludziach, z którymi gdzieś się minęliśmy, o rozczarowaniach. 

Usiądę na moim bujanym fotelu, okryję się pledem. On pewnie, choć już przygarbiony, ze zmarszczek utkany, będzie coś robił, bo przecież praca w rękach Mu się pali. I wtedy tak sobie będziemy o tym wszystkim rozmawiać. Mam nadzieję, że z dumą będziemy mogli stwierdzić, że całe to życie, jakie by nie było, to w miłości przeżyliśmy. W tych radościach  małych, w śmiechu, a czasem i w kłótniach i rozterkach. Ale razem.